home சிறுகதை, டிரெண்டிங் ஒரு போதும் என்னை விட்டுப் போகாதே

ஒரு போதும் என்னை விட்டுப் போகாதே

Never Let Me Go நாவலின் துவக்கப் பகுதி.

கசுவோ இஷிகுரோ

என் பெயர் கேத்தி ஹெச். எனக்கு முப்பத்தியொரு வயதாகிறது. நான் பதினோரு ஆண்டுகளாக பராமரிப்பாளராய் இருந்து வருகிறேன். ஆம், எனக்குத் தெரியும், இத்தனை காலம் இருந்தது போதும்தான். ஆனால் உண்மையில் அவர்கள் என்னை இன்னும் எட்டு மாதங்கள், இந்த ஆண்டு முடியும் வரை, இங்கு தொடர்ந்து இருக்கச் சொல்கிறார்கள். அப்படியானால் கிட்டத்தட்ட சரியாக பன்னிரெண்டு ஆண்டுகளாகிறது. நான் என் வேலையை அருமையாகச் செய்கிறேன் என்று அவர்கள் நினைப்பதால்தான் இத்தனை ஆண்டுகள் என்னால் பராமரிப்பாளராய் இருந்திருக்க முடிந்தது என்பது ஒன்றும் நிச்சயமில்லை. வெறும் இரண்டு அல்லது மூன்று ஆண்டுகளிலேயே இனி வர வேண்டாம் என்று உண்மையாகவே நல்ல கவனிப்பாளர்கள் பலருக்குச் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. அது தவிர, இருக்கும் இடம் மொத்தமும் வீண் என்று சொல்கிற மாதிரி இருந்தாலும் முழுதாய் பதினான்கு ஆண்டுகள் தொடர்ந்து இருந்த ஒரு கவனிப்பாளரையாவது எனக்குத் தெரியும். எனவே நான் ஒன்றும் பெருமையடித்துக் கொள்ளவில்லை. ஆனால் அவர்களுக்கு என் வேலை மகிழ்ச்சியளித்திருக்கிறது என்ற உண்மை எனக்குத் தெரியும். பொதுவாய்ச் சொன்னால் நானும் நன்றாகத்தான் வேலை செய்திருக்கிறேன். என் கொடையாளிகள் எதிர்பார்த்ததைவிட நன்றாக இருந்திருக்கிறார்கள். அவர்கள் தேறும் காலமும் குறிப்பிடத்தக்க ஒன்றுதான். அவர்களில் ஒருவர்கூட “பதட்டப்படுபவர்” என்று அடையாளப்படுத்தப்படவில்லை, நான்காம் கொடைக்கு முன்கூட. சரி, இப்போது நான் பெருமையடித்துக் கொள்கிறேன்தான். ஆனால், என்னால் என் வேலையை ஒழுங்காய்ச் செய்ய முடிந்திருக்கிறது, அதிலும் குறிப்பாக என் கொடையாளர்கள் “அமைதியாய்” இருந்திருக்கிறார்கள், இதுவெல்லாம் எனக்கு மிகவும் முக்கியமாக இருக்கிறது. என் கொடையாளர்களைச் சுற்றி உள்ளுணர்வு மாதிரி ஒன்று நான் வளர்த்துக் கொண்டிருக்கிறேன். எப்போது உடனிருந்து ஆறுதல் அளிக்க வேண்டும், எப்போது அவர்களைத் தனிமையில் விட்டுச் செல்ல வேண்டும்; எப்போது அவர்கள் சொல்வது அத்தனையையும் கேட்டுக் கொண்டிருக்க வேண்டும், எப்போது லட்சியம் செய்யாமல், போதும் வெளியே வா என்று அவர்களை நிறுத்தச் சொல்ல வேண்டும் என்பதெல்லாம் எனக்குத் தெரிந்திருக்கிறது.

 

எப்படியானாலும் நான் ஒன்றும் இப்போது என்னைப் பற்றி பெரிதாய் உயர்த்திப் பேசிக் கொள்ளவில்லை. எனக்குச் சில பராமரிப்பாளர்களைத் தெரியும், இப்போதும் வேலையில் இருப்பவர்கள், என் அளவுக்கு நன்றாகவே வேலை செய்பவர்கள், ஆனால் எனக்குக் கிடைக்கும் அங்கீகாரத்தில் பாதிகூட அவர்களுக்குக் கிடைப்பதில்லை. நீங்கள் அவர்களில் ஒருவராய் இருந்தால், உங்கள் கோபத்தை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடியும்-  சமையலறை வசதி கூடிய, வரவேற்பறையாகவும் படுக்கையறையாகவும் இருக்கக்கூடிய என் தனியறை, என் கார், எல்லாவற்றுக்கும் மேல், நான் யாரைப் பார்த்துக் கொள்ள வேண்டும் என்பதை என்னால் எப்படி தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ள முடிகிறது என்பது. தவிரவும் நானும் ஒரு ஹெயில்ஷாம் மாணவிதான் – இது ஒன்றே பலருக்குச் சிலிர்த்துக்கொள்ளப் போதுமானதாய் இருக்கிறது. கேத்தி ஹெச், என்று அவர்கள் சொல்கிறார்கள், அவள் தனக்கு வேண்டியவர்களைத் தேடிப் பார்த்து பொறுக்கியெடுத்துக் கொள்ள முடியும், அவளும் எப்போதும் அவளது ஆட்களையே தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்கிறாள்: ஹெயில்ஷாமிலிருந்து வந்தவர்கள், அல்லது, அது போல் வேறு ஏதாவது வசதியான எஸ்டேட்டுகள். அவள் இத்தனை அருமையாய் வேலை செய்திருப்பது என்ன அதிசயம். நானே நிறைய முறை இப்படிச் சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன், நீங்கள் இன்னும் நிறைய முறை கேட்டிருப்பீர்கள், அதில் ஏதோ ஒரு உண்மை இருந்தாலும்கூட இருக்கும். ஆனால் எனக்கு வேண்டியவர்களைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ளும் முதல் ஆள் நானல்ல, இது என்னோடு முடியப் போவதுமில்லை. எப்படி பார்த்தாலும் பலவித இடங்களில் வளர்ந்த கொடையாளர்களை என் பங்குக்கு நான் பார்த்துக் கொண்டிருந்திருக்கிறேன். இங்கு நான் வேலை செய்து முடிக்கும்போது, நினைவில் வைத்துக் கொள்ளுங்கள், பன்னிரெண்டு ஆண்டுகள் இந்த வேலையைச் செய்திருப்பேன், இதில் கடைசி ஆறு ஆண்டுகளாகத்தான் என்னைத் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்ள அனுமதித்திருக்கிறார்கள்.

 

அவர்கள் செய்ததில் என்ன தப்பு? பராமரிப்பாளர்கள் எந்திரங்கள் அல்ல. ஒவ்வொரு கொடையாளருக்கும் உன்னால் எவ்வளவு நல்லது செய்ய முடியுமோ அவ்வளவு செய்ய நீ முயற்சிக்கிறாய், ஆனால் கடைசியில் நீதான் ஓய்ந்து போகிறாய். உனக்கு ஒன்றும் எல்லையற்ற பொறுமையோ சக்தியோ இல்லை. எனவே, உங்களுக்குத் தேர்ந்தெடுக்க ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்தால், இயல்பாகவே நீங்கள் உங்களைப் போன்றவர்களைத்தான் தேர்ந்தெடுத்துக் கொள்வீர்கள். அது இயல்புதான். என் கொடையாளர்களுக்காக ஒவ்வொரு கணமும் வருந்துவதை நான் நிறுத்தியிருந்தால் இவ்வளவு காலம் செய்தது போல் என்னால் செய்து கொண்டு இருந்திருக்க முடியாது. அப்புறம் எப்படி பார்த்தாலும், நான் தேர்ந்தெடுக்கத் துவங்காமல் இருந்திருந்தால், இத்தனை ஆண்டுகளுக்குப்பின் ரூத்துக்கும் டாம்மிக்கும் நான் எப்படி நெருக்கமானவள் ஆகியிருக்க முடியும்?

 

ஆனால் இப்போதெல்லாம் எனக்குத் தெரிந்த கொடையாளர்கள் நாளுக்கு நாள் குறைந்து கொண்டே வருகிறார்கள். நடைமுறையில் பார்த்தால் நான் ஒன்றும் அவ்வளவு அதிகம் தேர்ந்தெடுப்பதில்லை. நான் எப்போதும் சொல்வது இதுதான், கொடையாளருடன் உங்களுக்கு ஆழமான பிணைப்பு இல்லாதபோது வேலை செய்வது மிகவும் கடினமாகிறது.  பராமரிப்பாளராய் இல்லாதது எனக்கு ஒரு இழப்பாகத்தான் இருக்கும், ஆனால் இந்த ஆண்டு முடியும்போது நானும் முடித்துக் கொள்வது மிகச் சரியாக இருக்கும் என்றுதான் தோன்றுகிறது.

 

இதில் ஒரு விஷயம். ரூத் நானாக தேர்ந்தெடுத்துக் கொண்ட மூன்றாம் அல்லது நான்காம் கொடையாளர்தான். அப்போது அவளுக்கு என்று ஏற்கனவே ஒரு பராமரிப்பாளர் இருந்தார், நான் சிறிது துணிச்சலை வரவழைத்துக் கொள்ள வேண்டியிருந்தது நினைவிருக்கிறது. ஆனால் இறுதியில் என்னால் அதைச் செய்ய முடிந்தது. டோவரில் உள்ள நலச்சீரமைப்பு மையத்தில் நான் மீண்டும் அவளைப் பார்த்த கணமே, எங்கள் வேறுபாடுகள் அனைத்தும்- முழுதாய் மறைந்தன என்று சொல்ல முடியாது- பிற விஷயங்கள் அளவுக்கு அவ்வளவு முக்கியமானவையாகத் தெரியவில்லை: நாங்கள் இருவருமே ஹெயில்ஷாமில் வளர்ந்திருக்கிறோம், வேறு யாருக்கும் தெரியாத விஷயங்கள் எங்களுக்குத் தெரிந்திருந்தது, அவற்றை நாங்கள் மறக்கவில்லை என்பன போன்றவை. அதற்குப் பின்னர்தான் நான் எப்போதெல்லாம் முடியுமோ அப்போதெல்லாம் கடந்த காலத்துக்குரியவர்களில் இருந்து, ஹெயில்ஷாமிலிருந்து வந்தவர்கள், என் கொடையாளர்களைத் தேடிக் கண்டெடுக்க ஆரம்பித்தேன் என்று நினைக்கிறேன்,

 

நான் பல ஆண்டுகளாய் எத்தனையோ முறை ஹெயில்ஷாமைக் கடந்து செல்ல முயற்சி செய்திருக்கிறேன், இந்த அளவுக்கு நான் பழைய விஷயங்களை நினைத்துக் கொண்டிருக்கக்கூடாது என்று எனக்கே சொல்லிக் கொண்டிருந்திருக்கிறேன். ஆனால் ஒரு கட்டத்தில் என்னால் அது போல் எதிர்த்து நிற்க முடியாமல் போனது. அதற்கு காரணம் ஒரு முறை என்னிடம் இருந்த ஒரு குறிப்பிட்ட கொடையாளர்தான், அப்போது நான் பராமரிப்பாளராகி மூன்று ஆண்டுகள் ஆகின்றன. நான் ஹெயில்ஷாமிலிருந்து வந்தவள் என்று சொன்னதும் அவர் நடந்து கொண்ட விதம். அப்போதுதான் அவர் தன் மூன்றாம் கொடையை முடித்துவிட்டு வந்திருக்கிறார், அது அவ்வளவு முழுசாய் வெற்றி பெறவில்லை, தான் தேறப் போவதில்லை என்பது அவருக்குத் தெரிந்திருக்க வேண்டும். அவர் மூச்சு விடவே சிரமப்பட்டார், ஆனால் அவர் என்னைப் பார்த்து, “ஹெயில்ஷாம். எவ்வளவு அழகான இடம்,” என்று சொன்னார். அதன்பின் அடுத்த நாள் காலை, நடந்ததை எல்லாம் கொஞ்ச நேரம் மறந்திருக்கட்டும் என்று அவரிடம் பேச்சு கொடுத்துக் கொண்டிருந்தபோது, அவர் எங்கே வளர்ந்தார் என்று கேட்டேன். டோர்செட்டில் ஏதோ ஒரு இடம் சொன்னார், பழுப்பு திட்டுக்களுக்குப் பின்னிருந்த அவரது முகம் முற்றிலும் புதிய வகையில் வலித்துக் கொண்டது. அப்போதுதான் அவர் எவ்வளவு தீவிரமாக மறக்க நினைத்தார் என்பது புரிந்தது. மாறாய், அவர் ஹெயில்ஷாம் பற்றிப் பேச விரும்பினார்.

 

எனவே அடுத்த ஐந்தாறு நாட்கள் நான் அவர் என்னவெல்லாம் தெரிந்து கொள்ள விரும்பினாரோ அதையெல்லாம் சொன்னேன். அவர் வெறுமே படுத்துக் கொண்டிருப்பார், உடலில் எங்கு பார்த்தாலும் குழாய் இணைக்கப்பட்டிருக்கும், இருந்தும் முகத்தில் ஒரு மெல்லிய புன்னகை தோன்றும். பெரிய விஷயங்கள் சின்ன விஷயங்கள் என்று எல்லாம் கேட்பார். எங்கள் பொறுப்பாளர்கள், எங்கள் படுக்கைகளுக்குக் கீழே எங்களுக்கு என்றே இருந்த சேகரப் பெட்டகங்கள், கால்பந்து, ரவுண்டர்ஸ், பிரதான வீட்டுக்கு வெளியே, அதன் சந்து பொந்துக்களைக் கடந்து சுற்றி வந்த சிறு பாதை, வாத்துக்கள் இருந்த குளம், பனிமூட்டம் மிகுந்த காலைப் பொழுதில் வயல்களைப் பார்த்த மாதிரி இருந்த ஆர்ட் ரூமிலிருந்து தெரியும் காட்சி. சில சமயம் ஒரே விஷயத்தைத் திரும்பத் திரும்ப சொல்லச் சொல்லி கேட்டுக் கொண்டிருப்பார்; அதை முந்தைய நாள்தான் சொல்லியிருப்பேன், நான் இதற்கு முன் சொல்லியே இருக்காதது போல் அதைப் பற்றி விசாரிப்பார். “உங்களுக்கு ஸ்போர்ட்ஸ் பெவிலியன் இருந்ததா?” “உங்களுக்குப் பிடித்த பொறுப்பாளர் யார்?” முதலில் இந்தக் கேள்விகளுக்கு காரணம் மருந்துதான் என்று நினைத்தேன், அப்புறம்தான் அவரது மனம் தெளிவாய் வேலை செய்து கொண்டிருப்பதை உணர்ந்தேன். அவர் ஹெயில்ஷாமைப் பற்றி கேட்க விரும்பியது மட்டுமல்ல, அவர் ஹெயில்ஷாமை, அவரது குழந்தைப் பருவத்தில் இருந்தது போலவே அதை நினைவில் வைத்துக்கொள்ள விரும்பினார். அவர் தான் நிறைவெய்தும் நிலையில் இருப்பதை உணர்ந்திருந்தார், எனவே அவர் அதைதான் செய்து கொண்டிருந்தார்: என்னிடம் விவரிக்கச் சொல்லி கேட்டார், ஆழமாய் உள்ளிறங்கி, மருந்துகளும் வலியும் களைப்புமாய் உறக்கமில்லாத இரவுகளில், என் நினைவுகளுக்கும் தனது நினைவுகளுக்கு இடையிலுள்ள எல்லைக் கோட்டை அழித்துவிட விரும்பினார். அப்போதுதான் எனக்கு முதல் முறையாய் புரிந்தது, உண்மையாகவே புரிந்தது, நாங்கள் எல்லாரும் எவ்வளவு அதிர்ஷ்டசாலிகள் என்று – டாம்மி, ரூத், நான், எங்களில் பிறர் அனைவரும்.

 

தமிழில் : சிவராஜ் மாதவன்

 

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

உன்னதத்தின் படைப்புகளை படித்து ரசித்து அனுபவிக்க வாங்க இங்கே வாங்க. Dismiss

error: Content is protected !!